Elektrisk impedans

Impedans i det komplekse planet.

Elektrisk impedans er definert som tilhøvet

$Z=\frac{V}{I}$,

der V er elektrisk spenning og I er elektrisk straum. Impedans kjem frå lat. impedire (hindra, gjera motstand) og er ei generalisering av motstand. Omgrepet vart innført av Oliver Heaviside i 1886Mal:Treng kjelde. Impedans har einig V/A, som har fått namnet Ohm og symbolet Ω.

Impedans er ein kompleks storleik og kan på rektangulær form uttrykkast

$Z=R+jX$,

der realverdien er elektrisk motstand, $j=\sqrt{-1}$ og $X$ er talverdien til den elektriske reaktansen. På polar form kan impedansen uttrykkast som

$Z=|Z|e^{j\theta }$,

der

$|Z|=\sqrt{R^2+X^2}$

er talverdien og

$\theta =\frac{X}{R}$,

er vinkelen mellom spenning og straum. Reaktansen kan vera positiv eller negativ.

Impedansen til ein ideell spole

$Z_L=j\omega L$,

der $\omega$ er vinkelfrekvensen og L er induktansen til spolen, er ein impedans der realdelen (motstanden) er null og reaktans er positiv. For ei sinusforma spenning betyr dette at spenninga ligg $90^o$ (ei kvart bølgjelengd) før straumen. Impedansen til ein ideell kondensator

$Z_C=\frac{1}{j\omega C}=-j\frac{1}{\omega C}$,

der C er kapasitansen til kondensatoren. I dette tilfellet er reaktansen negativ. Det betyr at spenninga ligg $90^o$ etter straumen.

Mal:Autoritetsdata