Perturbasjon i fysikk

Ein perturbasjon er i fysikk ei lita forstyrring av ein enkel, veldefinert rørsletilstand. Perturbasjonsmetoden blir brukt i teoretisk fysikk, særleg i kvantemekanikk, som ein approksimasjonsmetode for å løyse problem som ikkje lèt seg løyse eksakt. Ein finn ei løysing for det reine, uperturberte systemet og studerer verknaden av perturbasjonen ved hjelp av rekkjeutviklingar, der ein ved stadig å ta med fleire ledd kjem nærare og nærare den eksakte løysinga.

Ein approksimasjon for den eksakte løysinga til A er summen av ei rekkje av perturbasjonar (her kalla $ϵ$), som følgjer:

$A=A_0+{ϵ}^1{A}_1+{ϵ}^2{A}_2+\cdots$

I dette døme er $A_0$ den kjende løysinga til det eksakt løysbare startproblemet og $A_1$, $A_2,$... representerer høgareordensledd som ein kan finne ved iterasjonsmetodar. For små $ϵ$ ver desse høgarordensledda i rekkja mindre og mindre for kvart nye ledd. Ei tilnærma «perturbasjonsløysing» får ein ved å avbryte rekkja. Ein førsteordens perturbasjon vil då vere:

$A\approx A_0+ϵA_1$

Kjelder

• Mal:Kjelde www

---

• Denne artikkelen bygger på «Perturbation theory» frå Mal:Wikipedia-utgåve, den 14. april 2013.