Signal-til-støy-tilhøve

Signal-til-støytilhøve (på engelsk ofte forkorta SNR, Signal-to-Noise ratio) er tilhøvet mellom effekta til eit signal og effekta til støyen. For at ein skal kunne kjenne igjen eit signal er det viktig at det ikkje forsvinn i bakgrunnsstøy. SNR er ein viktig parameter innan signalhandsaming, elektronikk, akustikk, telekommunikasjon, informasjonsteori, osb.

Signal-til-støytilhøve blir definert som

$\mathrm{S}\mathrm{N}\mathrm{R}=\frac{P_s}{P_n},$

der $P_s$ er effekta i signalet og $P_n$ er effekta i støyen. På grunn av at signal-støytilhøve kan variera over eit stort område uttrykkjer ein det som oftast i dB:

${\text{SNR}}_{\text{dB}}=10{\log }_{10}\left(\frac{P_s}{P_n}\right)=20{\log }_{10}\left(\frac{A_s}{A_n}\right),$

der $A_s$ er RMS-verdien til signalamplituden (spenning eller straum) og $A_n$ er RMS-verdien til støyamplituden. Både signal- og støyeffekt må målast innanfor bandbreidda til systemet.